Rasıh Reşat: Endişeye mahal varmış?

Hatırlar mısınız bilmem.

Başbakan Ünal Üstel bir basın toplantısı düzenlemişti.

Pasha Hotel’deki uzun basın toplantısı değil; ondan çok önce, Cumhuriyet Yerleşkesi’nin ilk günlerinde orada yapmıştı.

Hatta sonrasında “Bunu Daha Sık Yapalım” başlıklı bir yazı da yazdığımı hatırlıyorum.

Mayıs 2025.

Yani bir yıl önce. “Hizmet yolunda üç yıl” temalı basın toplantısı hoşuma gitmiş, sorulara yanıt verebileceğini göstermesi bakımından önemli bulduğumu ifade etmiştim.

Bugünkü konum, hükümetin iletişim stratejisi noksanlığı değil.

O nedenle basın toplantılarının sıklığı, basının karşısına çıkmama stratejisi, basın açıklamalarının banalliği ve diğer iletişim sorunlarına bugün değinmeyeceğim.

Kamu sendikalarının eylemlerinin iletişim açısından daha iyi yönetilebileceği gerçeğine de girmeyeceğim.

Bugün, bir yıl önceki basın toplantısında sorduğum bir soruyu hatırlatacağım.

Elimi kaldırdım.

Başbakan, “Buyur sevgili dostum” diyerek soru sorma hakkı tanıdı. “Efendim, hükümetinizin hunharca borçlandığına dair kamuoyunda yaygın bir kanaat var.

Endişeye mahal var mı?” diye sordum.

Maliye Bakanı Özdemir Berova doğrudan mı yanıt verdi, yoksa Başbakan birkaç söz söyleyip sonrasında sözü kendisine mi devretti, tam hatırlamıyorum.

Ama Maliye Bakanı’nın cevabı dün gibi aklımda.

Berova; devlet bütçesinin Meclis’ten geçtiğini, dolayısıyla bunun bir yasa olduğunu, bütçede açık olmasının kaçınılmaz olduğunu, bu açıkların da borçlanarak kapatılabileceğini anlattı.

Yani borçlanmanın, bütçe Meclis’ten geçtiği için “yasal” ve “meşru” olduğunu ifade etti.

Ekonomi bilgimin sınırlı olduğunu hep söyledim, yine söylüyorum.

Ama konu borçlanma olunca korkarım.

Borçlu olmak, borçlu kalmak ve daha önemlisi borçlarımı ödeyememe ihtimali beni ürkütür.

Hep bir kenarda, işler kötü giderse diye bekleyen küçük de olsa bir birikimim vardır.

Çocuklar rutinin dışında harçlık istediğinde, kredi kartı ekstresi yükseldiğinde, elektrik faturası sürpriz yaptığında ya da işsiz kaldığımda başvurabileceğim küçük de olsa bir güvence olmadan rahat uyuyamam.

O yüzden hesaplı yaşarım.

Kara gün için lazım olacak “ak akçeyi” dürer, büker, cüzdanın bir köşesine sıkıştırırım.

Özdemir Bey iyi bir hekim, bir dönem Eğitim Bakanlığı da yapmış, sevdiğimiz bir arkadaşımız.

Başbakana parti içindeki sadakatiyle bilinir.

Maliye Bakanlığı görevinin de bu sadakat nedeniyle kendisine verildiği bilinen bir gerçektir.

Malum, Maliye Bakanı gerektiğinde Başbakan’dan bile daha güçlü olabilir.

Belli ki Özdemir Bey bu maliye işini pek kıvıramamış.

Borçlanmanın sadece yasal olmasının yetmediğini, aynı zamanda ödenebilir olması gerektiğini hesaba katamamış.

Savaş ihtimalini, kendi elleriyle inşaat sektörünü bitirebileceklerini öngöremediği gibi, arka kapıdan yapılan istihdam konusunda da hiç temkinli davranılmamış.

Bu süreçte abartı istihdama mali onayı veren, borçlanmaların zaruri ama ödenebilir olduğu konusunda hem Başbakanı hem de bütün kabineyi ikna eden kişi olarak, ahaliye, benim aracılığımla, endişeye mahal olmadığını söylemişti.

Bugün ise kamudaki “çocuklar” rutinin dışında harçlık istiyor; enerji giderleri sürpriz yapıyor, cari harcamalar yükseliyor, gelirler hızla azalıyor.

Ama ne bir “ak akçe” var ne de borçlanma limiti.

Aksine, limitler çoktan aşılmış, o nedenle Hayat Pahalılığı ile ilgili bir düzenleme ihtiyaç hasıl oldu.

Sendikaların şımarıklıkları, yoktan anlamayan tutumları ve bencillikleri nazarımda hala baki.

Ama şöyle bir gerçek var ki yadsıyamayız.

Bir yıl önce sorduğum “Endişeye mahal var mı?” sorusu meşruymuş…

Verilen cevap ise yanlışmış.