Yasaya rağmen gazetecilik…

Ceza Muhakemeleri Yasası’nı bizimkiler dün değiştirmiş.

Masumiyet karinesine uyulmasını sağlamak bağlamında bir değişiklik yapmışlar ve esas maddeye bir de 23B eklemişler.

Bence yasa eksik.

Yasa şunu söylemeliydi: Yargılanmakta olan zanlının açık isim ve resminin yayınlanması yasaktır.

Yayınlanması halinde suç işlenmiş sayılır gibi ifadeler içeriyor ya…

Buraya kadar tamam.

Ancak bir ekleme yapılması lazım bence. “Ancak bu yasak, yargılanan kişinin kamu görevlisi ya da toplumun genelini ilgilendiren bir işle meşgul olması halinde geçerli değildir” ifadesinin eklenmesi şarttı.

Yasa yapıcıların yaptıkları şey doğru.

Biz gerçek gazeteciler zaten bu konuda kendi içimizde bir mücadele veriyorduk; isimlerin ve resimlerin yayınlanmaması konusunda, meslek etiği çerçevesinde.

Ancak konu bir devlet görevlisi, siyasi makam sahibi ya da “prominent person” diye nitelendirilen “önde gelen kişi” ile ilgili haberler olduğunda, dünyanın her yerinde bu kural geçersizdir ve bu tür yayınlar etik dışı sayılmaz.

Misal, biz Büyük Britanya’dan daha mı demokratik ve insancıl olduk bu yasa ile?

Kralın erkek kardeşi, eski Prens Andrew Mountbatten-Windsor tutuklanmıştı, hatırlıyorsunuz.

Dünyanın her gazetesi, televizyonu, radyosu, haber sitesi ve sosyal medya hesabında yer aldı.

İsmiyle, cismiyle; eski ve yeni unvanlarıyla.

Tutuklanıp sorgulandıktan sonra polis istasyonundan çıkarken arabasında çekilen fotoğrafları da aynı şekilde her yerde yayınlandı.

Masumiyet karinesi İngiltere’de yok mu demek?

Rahmetli Asil Nadir, Londra’da Old Bailey’de yargılanırken “önde gelen kişi” statüsüyle yargılanmış, toplum önünde olmanın bedelini basının ilgisiyle ödemişti.

İngiliz basını, Asil Nadir’in suçlu ya da masum olduğunu mahkeme devam ederken bilemezdi ama her mahkemeye gelişinde görüntülerini almış, yayınlamıştı.

Diyelim ki orası İngiltere ve “İngiliz kültürü var” diye övündüğümüz özelliğimiz gitmiş, yerine Türk ve Türkiye kültürü hâkim olmuş.

Olabilir.

Bakalım Anavatan’da durum nedir.

Yolsuzlukla suçlanıp tutuklanan ve cezaevinde yargılanmayı bekleyen bir kamyon dolusu belediye başkanı yok mu?

İsimlerini de biliyoruz, resimlerini de görüyoruz.

Masumiyet karinesi?

Yani biz bu konuda Türkiye’den daha mı ilerideyiz, yoksa geride miyiz?

Şimdi kafam da karıştı.

Marketten ekmek çaldığı şüphesiyle tutuklanan zanlı için “A.B.” cümlesini pekâlâ kurarım.

Resmini yayınlayan her meslektaşımı da kınarım.

Ama kimse kusura bakmasın; devletin bir müdürü, müsteşarı, bakanı, vekili bir suç şüphesiyle, hele hele göreviyle ilgili bir konudan dolayı tutuklanıyorsa, bu haberdir.

Haberciler olarak görevimiz bunu kamuoyu ile paylaşmaktır.

Hem de en ince detayına kadar.

İşte burada yasadaki değişiklik eksik.

Madem meslektaşlarımız ya da mesleğimize sızanlar etik kurallarına uymuyor, masumiyet karinesine uyum için bir yasak getirilmesini bir noktaya kadar kabul edebilirim belki.

Ama maaşını devletten alanlar ya da toplumun önüne çıkıp alkış almak isteyenler ve siyasetçiler, masumiyet karinesinin arkasına saklanamamalı.

Gazeteciler Birliği’nin dediği gibi “yasayı tanımıyorum” diyemem,bu kimsenin açılmasını istemediği bir kapı açar, ama evrensel meslek etiği çerçevesinde mesleğimi icra etmeye devam edeceğim.

Örneğin rüşvet aldığı ya da görevini kötüye kullandığı iddiasıyla tutuklanan üst düzey bir kamu görevlisini, suçlu bulunana kadar suçlu ilan etmem; ama tutuklanması olgusunu ve hakkındaki suçlamaları da saklayacak değilim.

İstediğiniz yasayı geçirin, siz de saklayamazsınız.

Yasaya rağmen gazetecilik, hep gazetecilik…

Yasasın gazetecilik…